Ικέτες της Αγάπης στο έλεος της αιωνιότητας

2015-12-28 09:00
Πηγή εικόνας: Διαδίκτυο 
 
  • Θυμάμαι,
    σε θυμάμαι αόριστα μελαγχολικό
    είχες στα μάτια την κυριακάτικη θλίψη των άστρων
    σε θυμάμαι να κλαις, μεσάνυχτα
    θαρρείς και ήσουν ήδη λησμονημένος.
    Κάτω από τα πέπλα της νύχτας η πόλη άδεια
    δίχως εσένα
    κι όμως είναι στιγμές που ακόμα πιστεύω
    πως για σένα ζω εδώ, στη σιωπή,
    εκείνη που πληγώνουν οι πρωινές ηλιοδαχτυλιές
    όταν μπαίνουν από τις διάφανες κουρτίνες
    εκείνες που ρίχνουν ανελέητα φως στις ρυτίδες
    και στα παράπονα που στρίμωξε ο χρόνος κάτω απ' τα βλέφαρα.
    Θυμάμαι,
    το σημάδι στο μάγουλο
    ώρες δειλινού ευχόσουν να δυσκολέψει ο καιρός το ταξίδι
    θυμάμαι το ταξίδι, με την αφή, με την πανσέληνο
    με την αλμύρα στα χέρια
    με τα σώματα κουρσεμένα λάφυρα του πάθους.
    Βιαζόσουν
    και το μέλλον, αυτό που έγινε πιο γρήγορα παρόν
    το ίδιο βιαστικά μας προσπέρασε
    κι ας μου ψιθύριζες πως εμείς δεν είχαμε γεννηθεί
    για να πεθάνουμε αδικαίωτοι του Έρωτα.
    Θυμάμαι,
    το ποτήρι γεμάτο, το χαμόγελο μισό
    το παράπονο ολόκληρο.
    Αναλφάβητη να περιγράψω ότι αισθάνομαι
    νικημένη από ένα χαμόγελο
  • την αποσύνθεση του ονείρου δεν θέλω να παραδεχτώ
    στολίζοντας ακόμη με ιριδισμούς από το δάκρυ σου
    την ασπρόμαυρη ερειπωμένη εικόνα της μνήμης.
    Θυμάμαι,
    την ανάσα σου, μέσα από την ανάσα του πεύκου
    και το άγγιγμα σου κάτι από φίλντισι,
    θυμάμαι την ανάγκη μου να τρέξω μέχρι
    την άκρη της απογοήτευσης και της ψευδαίσθησης
    εξαγοράζοντας την ήττα μου
    στην εύφορη πολυτέλεια της μοναξιάς.
    Αύριο… ποιος θα με πιστέψει Αύριο
    αμίλητα θα ανθίσουν οι ανεμώνες
    πριν ο άνεμος σταματήσει στις φυλλωσιές
    πριν υψώσουμε το βλέμμα στον ουρανό
    ικέτες της Αγάπης στο έλεος της αιωνιότητας.
    Θυμάμαι,
    μου ‘λεγες η Άνοιξη είναι δεδομένη
    και δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει
    θυμάμαι πως δεν με ξάφνιασε ο Απρίλης
    όχι, ο καθρέπτης που ράγισε
    με είχε ξαφνιάσει
    και η μάσκα που έσπασε.

         Για το BOOK TOUR, Ζωή Δικταίου (Χαρούλα Βερίγου).

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ 

ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Η κοινωνία ποτέ δεν τους χωράει όλους, γι' αυτό έχει δημιουργήσει το περιθώριο, για να στέλνει κάποιους εκεί. Όμως, τυχαίνει καμιά φορά κι αυτό το περιθώριο σημαίνει ό,τι και η κορνίζα στις φωτογραφίες των αγαπημένων μας. Συμβαίνει, επειδή η φύση της αγάπης μπορεί να κρύβεται οπουδήποτε, ακόμη κι εκεί.

Τη δεκαετία του εβδομήντα, η Χαριγένεια, έρχεται από το πουθενά κι από το περιθώριο και εγκαθίσταται με τη μητέρα και τα δυο της παιδιά στην Κρήτη. Την παρουσία της στη γειτονιά αντιλαμβάνονται πρώτα δυο μάτια καθαρά, της μικρής Ζωής. Μέσα από το βλέμμα και την αισθητική του παιδιού, έτσι όπως μεγαλώνει και εξελίσσεται στο χρόνο, καταγράφεται η διαδρομή της ζωής αυτής της γυναίκας και των ανθρώπων που συναναστρέφεται σε κωμικοτραγικές ή και ακραία τραγικές καταστάσεις. 
Η Χαριγένεια θα ζήσει τα πάντα, από ένα "αθώο" χαστούκι μέχρι τη βαριά σωματική βία, αλλά και τον έρωτα. Με αντάλλαγμα τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής της και με όρκο σιωπής, (στη διάρκεια της χούντας) θα ανταποκριθεί σε μια απρόσμενη πρόταση. Το τίμημα ακριβό. Ένα μενταγιόν, τα όνειρα και το τυχαίο θα καθορίσουν τη σχέση ανάμεσα στη Ζωή και στη Χαριγένεια στα σαράντα χρόνια που θα ακολουθήσουν μετά τον Ιούλιο του 1974.

Όταν θέλει η ζωή να σε λυτρώσει, σου ανοίγει την πόρτα σε έναν καινούριο παράδεισο, εκεί που το αχ του έρωντα ξοδεύεται στη μνήμη του νερού, για να κυλάει ο Αχέροντας με τον καιρό της αγάπης, όταν το τέλος έρχεται απλά και ανώδυνα προοικονομημένο από τη φύση.

Ένα αξιόλογο βιβλίο γεμάτο αισθήματα και εικόνες ζωντανές, σαν πίνακες ζωγραφικής. Σε ταξιδεύει, σε μαγεύει, σου αποκαλύπτει βαθιά κρυμμένες πτυχές της ψυχής. 
Αλκυόνη Παπαδάκη

 

Αποκτήστε το άμεσα:

www.captainbook.gr/book/217997/mia-koursa-gia-ti-charigeneia