Family dream

2018-04-24 14:04

Οικογένεια. Μια οικογένεια. Μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ένας μπαμπάς, μια μαμά και ένα-δύο παιδιά, ίσως και περισσότερα. Πείτε μου, υπάρχει; Θα μπορούσα να συναντήσω μια τέτοια οικογένεια; Ένας μπαμπάς, μια μαμά και παιδιά υπάρχουν γύρω μας, είναι όμως ευτυχισμένοι; Με μεγάλωσε η μητέρα μου και είχα δύο μπαμπάδες. Τον έναν δεν τον γνώρισα ποτέ, ο δεύτερος δεν έμεινε πολύ μαζί μας. 

Στο σχολείο έμαθα για τον πρώτο μπαμπά, τα παιδιά με κοροϊδεύαν διαρκώς επειδή φώναζα τον Φελίπε, τον δεύτερο, «μπαμπά». Στο μυαλό μου ήταν όλα μπερδεμένα, τη μητέρα μου δεν τη ρώτησα ποτέ, είχα συνηθίσει ό,τι απορίες είχα για το παρελθόν της οικογένειας μου, να ρωτώ τα παιδιά στο σχολείο. Πάντα πίστευα πως γνώριζαν περισσότερα, δε με ένοιαζε το πως. Όταν μπήκα στην εφηβεία ο Φελίπε, ένα βράδυ δεν κοιμήθηκε στο σπίτι μας. Το επόμενο πρωινό παρατήρησα πως τα μαύρα, τα μοναδικά παπούτσια που είχε, έλειπαν από το πατάκι της εξώπορτας. Κάθε πρωί όταν βρισκόμουν στην πόρτα, τα μάτια μου έψαχναν τα μαύρα παπούτσια, μου έγινε συνήθεια για πολλά ακόμα χρόνια. Φεύγω θλιμμένος από το σπίτι κάθε πρωί, η καρδιά μου ίσα που ακούω τους χτύπους της για να μη νοιώθω νεκρός. Σηκώνομαι μόνος από το κρεβάτι μου, η μητέρα μου πηγαίνει χαράματα στο φούρνο μας, έχει το προζύμι να «γυρίσει», να ζυμώσει, όταν φτάνω έχω μόνο να φουρνίσω. Μετράω τις ώρες, τέσσερις, μέχρι να ρθεί εκείνη, κάθε μέρα την ίδια ώρα, επειδή η μητέρα φουρνίζει το δεύτερο «γύρισμα» κι εγώ είμαι μόνος στο ταμείο. Η μητέρα μου δεν την συμπαθεί, επειδή δε γνωρίζει τίποτε για το παρελθόν της. 

Όταν μπαίνει μέσα, εκείνη, με το λευκό της φόρεμα με τα μικρά ροζ ανθάκια, σαν την αμυγδαλιάς το μπουμπούκι που ξεγελιέται το Φλεβάρη και σκάει, δε βρίσκω ούτε έναν χτύπο καρδιάς να μετρήσω. Τα βράδια την ονειρεύομαι, πως την κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου, φιλάω τα γεμάτα της χείλη, μυρίζω τα μαλλιά της, της ψιθυρίζω πόσο πολύ την ποθώ, της περιγράφω με λέξεις την αγάπη που τρέφω, ονειρεύομαι κάθε σπιθαμή αφίλητη του κορμιού της, στο τέλος της κάνω έρωτα, πότε ψηλά στα αστέρια, πότε χαμηλά στη γη. Έχω ονειρευτεί ακόμα και τα ονόματα των παιδιών μας, το σπίτι μας που θα είναι και πως θα είναι. Χαϊδεύω την παλάμη της καθώς της δίνω τα ρέστα κι αναρωτιέμαι αν ποτέ βρω το θάρρος να της μιλήσω για όσα ονειρεύομαι κάθε βράδυ. Πριν λίγο καιρό βρήκα και της έδωσα το ποδήλατο του Βίτο που έψαχνε, με αγκάλιασε τόσο σφιχτά που ένιωσα το ζεστό της στήθος να εμβολίζει τα πνευμόνια μου, αν και δεν το ήθελα την παραμέρισα με τα δυο μου χέρια τόσο δυνατά γιατί προς στιγμήν ένιωσα ότι πνίγομαι. Όταν μετάνιωσα για την τόσο κουτή μου πράξη, όταν κοίταξα μέσα στα μάτια της πόσο πληγώθηκε, έσκυψα να την φιλήσω μα είχε ήδη χαθεί από εμπρός μου. Στα όνειρά μου είμαστε ευτυχισμένοι.

 

Για το BOOK TOUR, Εύη Γκάλαβου.

https://gynaika-g.blogspot.com/

 

ΖΗΤΗΣΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ

Οι κάτοικοι ενός μικρού ορεινού χωριού, αναστατώνονται ξαφνικά όταν ένα πρωινό ο κυρ- Παντελής, που έχει το μοναδικό παντοπωλείο του χωριού, τους ανακοινώνει πως το προηγούμενο βράδυ κάποιος λήστεψε το μαγαζί του. Τι γίνεται στο χωριό όταν οι επιθέσεις συνεχίζονται για μέρες; Θα καταφέρει άραγε ο κυρ- Παντελής να ανακαλύψει τον ένοχο; Πώς θ’ αντιδράσουν οι κάτοικοι του χωριού στη θέα του ενόχου; Διαβάστε το μυστήριο που κρύβει το παντοπωλείο και λύστε τις όλες τις απορίες σας που γεννιούνται.
 
Αποκτήστε το άμεσα: