"Τα ζάλα εκείνου π’ αγαπά"

2017-12-10 18:43

Σαββάτο νεφαλιασμένο, απαρχές Δεκέμβρη. Ξανοίγω απ΄ το παραθύρι κι ελπίζω πως έχει πέσει κρυγιωτάκι, για να μπρουλιαστώ την πλεχτή ζακέτα που είναι σταλισμένη στην ντολάπα από πέρυσις κι όμως ένα νοτικό αγέρι φλογίζει την ατμόσφαιρα και ανεμοχαμοκυλίζει τα νεκρά κίτρινα φθινοπωρινά φύλλα.

Οι μουρνιές γδύνονται σιγά σιγά και η ντροπή ντως κρέμεται στσ’ αποκλαμούς τως. Ένα κλαδάκι έχει σπάσει και γίνεται έρμαιο του άτιμου Γαρμπή. Λυπούμαι ετούτο το ξερόκλαδο κι αμέσως στο νου μου έρχεται ένα δίστιχο του Γιώργη Καράτζη που λέει: ‘’Τα φύλλα κι αν επέσανε κι άνε σου σπάσαν κλώνοι, μην κλαις δεντρό μα η Άνοιξη που πεθυμάς σιμώνει." 

Ξαλαφρών’ η σκέψη μου. Ξανοίγω πέρα στον ορίζοντα και θωρώ την κορυφογραμμή του Στρούμπουλα, αυτή που θωρούσανε όλοι και γέμιζε η ψυχή ντως με δέος. Και σήμερα ο ουρανός έχει τόση μαγεία. Τάξε πως έκατσε ο Ελ Γρέκο στο κορφάλι ντου, ήπιε κάμποσο κρασί Αυγουστιάτικο που είχε κρύψει ο Σεπτέμβρης σε κάποιο σπηλιάρι του βουνού ετούτου, έπιασε τα πινέλα ντου κι άρχισε να παίζει με το μπλάβο κι έχει ξομπλιάσει τον ουρανό με χίλια μύρια στρουφιχτά, άλλοτε γαλανά κι άλλοτε χαρκιά νεφαλάκια παιγνιδιάρικα. Μυρίζει ο καιρός για ρακί, οφτή πατάτα, σόμπα και μαντολίνο. 

Σκέφτομαι πως είναι πρωί κι άθρωπος δεν θα μου κλουθά σε τούτανε που πεθυμώ, μα ως απο θάμα, θωρώ μπροστά μου το Νικολή και κάνω μεγάλη χαρά. Κατέχω πως είναι γλεντζές, κατέχω πως ταιριάζουνε τα φέσα μας κι έτσι του προτείνω να πάμε να βυθίσουμε τους προβληματισμούς μας στον πλησιέστερο καφενέ. Ο Νικολής δέχεται κι έτσι λίγα λεφτά αργότερα, θρονιασμένοι σ’ ένα γωνιακό τραπέζι τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας τσιμογελώντας. 

Δεν περνά πολύ ώρα και τα μάθια μας είναι κόκκινα φωθιά, ενώ οι λογισμοί μας πορίζουνε απ’ τα βάθη τση ψυχής και σκορπίζουνε στσ’ αποβολές ετούτου του καφενέ. Ο καφετζής φέρνει σ’ ένα πιατάκι λουκάνικο, παξιμάδι, ελιές ντομάτα, τυρί κι ένα κρουσταλιασμένο καραφάκι ρακί. Κι ως τ’ αφήνει και πέφτει ‘πο τα χέρια ντου, ετούτο χτυπά στο καφετί ξύλινο τραπέζι κι οι χρυσαλίδες ντου σκορπίζουνε και πιάνουνε τον τόπο. 

Ρακί... το μαγικό πιοτό μας... όλα τα δρομολογεί, όλα τα γιατρεύγει κι όλα τα καταστρέφει συνάμα. Τα ντέρθια αρχίζουνε τα φτεροπετούνε μέσα στα σωθικά μας κι ετούτ’ η ώρα είν’ η κατάλληλη για να βγει η λαλιά τση ψυχής τραγουδιστά την ώρα που οι χορδές του μαντολίνου θα τηνε χαιδεύουν αγαπητερά, θα τηνε ντολαντίζουν. Τρέχω στο σπίτι και φωνιάζω τον αδερφό μου: ‘’-Έλα μρε στο καφενείο να παίξεις μαντολίνο να τραγουδήξομε’’ Έχει γυρίσει άπ’τη δουλειά και είναι κουρασμένος, μα δεν μπορεί να μ’ αρνηθεί. Έρχεται και καθίζει στην παρέα μας, τσουγκρίζει μαζί μας, ντακέρνει γλυκό σκοπό, παιδεύγει τσι χορδές κι εμείς τραγουδούμε και υμνούμε τα βάσανα, τα πάθη τσι χαρές. 

Γυναικείες μορφές χεραγκαλιά με τον πόνο χορεύουν στο μυαλό μας, η παντέρμη νιότη φυσά και ξεφυσά, ο θάνατος παύει να ασκεί πάνω μας εξουσία κι ο αδερφός ντου ο έρωντας σέρνει το σπαθί και μας δικάζει πίβουλα. Ο Νικολής παίζει ένα πήδο και βγαίνει όξω απ΄τον καφενέ. Ανοίγει τα χέρια, χτυπά τα δαχτύλια ντου ρυθμικά, γροικάς τα πόδια ντου ν’αγγίζουνε τη γης αντάρτικα κι αυτός χορεύγει με μάθια κλειστά, αναντρανιστά, ανάλαφρος, ντελής του ρυθμού.. Είναι λεύτερος. Μάνα Κρήτη ζεις. ‘’Χαρά στο νιο που τσι καημούς κατέχει να γλεντίζει και με χόρο στα νέφαλα τση λευτεριάς βγορίζει΄΄.

 

Για το BOOK TOUR, Σταύρος Τζανής.

 


 

Το τελευταίο λογοτεχνικό του εγχείρημα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο "Στ΄ άρμα θ΄ αλαργοξοριστώ".

Ἄλλη μία εὐκαιρία γιὰ νὰ κάνομε τὴ διαπίστωση, πὼς σὲ τοῦτο τὸν τόπο, ἐξακολουθεῖ νὰ εὐδοκιμεῖ ὁ ἔμμετρος λόγος καὶ νὰ ζεῖ παραγωγικὰ καὶ λειτουργικὰ ἡ παμπάλαιη γλωσσική μας ἔκφραση. Ὅταν νέοι ἄνθρωποι μὲ σπουδὲς καὶ πλούσιες κοινωνικὲς ἐμπειρίες, ἐπιλέγουν νὰ ἐκφραστοῦν καὶ μάλιστα στὴν ἰδιαίτερη τοπικὴ ντοπιολαλιά, ἐκφράζοντας σύγχρονες ἀνησυχίες, ἐπισημαίνοντας κορυφαία κοινωνικὰ θέματα καὶ ὑμνώντας τὴν πρωτογενῆ φυσιογνωμία τοῦ ἄδολου ἔρωντα, τότε ὑπάρχει ἀκόμη ἐλπίδα.
Μία τέτοια ἐλπίδα συνιστᾶ ἡ παρουσία τοῦ Σταύρου Τζανῆ, ποὺ μὲ ἕνα ἐνθουσιώδη τρόπο εἰσέρχεται στὸ δύσκολο καὶ ἀπαιτητικὸ χῶρο τῆς ποιητικῆς δημιουργίας. Ὁ Σταῦρος Τζανής, μέσα ἀπὸ τὸν χειμαρρώδη του λόγο, ἀποκαλύπτει μεταξὺ τῶν ἄλλων μία πολὺ εὐαίσθητη συναισθηματικὴ πλευρά, ἡ ὁποία ἀρχικὰ δὲν εἶναι ἄμεσα ἐμφανὴς καὶ ἡ ὁποία σταδιακὰ σταθεροποιεῖται μέσα στὶς εἰκόνες καὶ τὰ τρεχούμενα νοήματα.
Εὐαισθησία, λυρικότητα καὶ φυσικὰ ἡ ἀναγκαία ἀλληγορία ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὸ κλασσικὸ ἄλλοθι τῶν ποιητῶν. Ἀκολουθεῖ καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὶς ἀλήθειές του, διασχίζοντας μὲ ἀγέρωχη σιγουριὰ τὰ πεδία ποὺ ὁριοθέτησε ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ πάνω στὸ εὐάλωτο σῶμα τῆς ὕπαρξης...


Αντί Προλόγου
Δὲν γίνεται ἀπόλυτα σαφὲς ἂν ἡ ποίησή του εἶναι ἡ πρόφαση γιὰ νὰ πολεμήσει μὲ τοὺς ἀνεμόμυλους τῆς καρδιᾶς του, ἢ αὐτοσκοπὸς γὶἃ νὰ φυλακίσει τὰ θεριὰ τῆς σκέψης του σὲ χειροπιαστὰ σύνορα. Ὅπως καὶ νὰ ἔχουν τὰ πράγματα, ὁ Σταῦρος εἶναι γεμάτος ἐνθουσιασμὸ καὶ πάθος καὶ πετᾶ ἀπὸ θέμα σὲ θέμα μὲ τὴν ἴδια εὐκολία ποὺ πετᾶ ἡ μέλισσα ἀπὸ λουλούδι σὲ λουλούδι.
Τρυγᾶ τὶς μνῆμες τοῦ τόπου τοῦ, ἀνασύρει νερὸ ἀπὸ τὸ βαθὺ πηγάδι τῆς καρδιᾶς του, ἀνακατώνει καὶ συγκερνὰ τοὺς πόθους του μὲ τὶς γυμνὲς ἀλήθειες ποὺ τὸν περιβάλλουν καὶ στὸ τέλος ἀσφαλῶς μένει πάντα διψασμένος...
Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ κρυμμένος μέσα στὶς φυλωσιές, σκεπασμένος μὲ τὰ κίτρινα φύλλα τοῦ φθινοπώρου, γαντζωμένος ἀνάμεσα στὶς λέξεις, ὁ Ἔρωντας, νὰ προκαλεῖ, νὰ περιγελᾶ καὶ νὰ ἀπειλεῖ.
Μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ὁ Σταῦρος πορεύεται μὲ αὐτοπεποίθηση, ἀνεβοκατεβαίνει τ’ ἀρμιὰ τοῦ Καμαριώτη, μὲ γεμάτη τη βούργια ντοὺ ἀναμνήσεις, παιδικὲς ζωγραφιές, ὄνειρα, στοχασμοὺς μὰ καὶ ἀνασφάλειες.
Πορεύεται κι’ ὀνειρεύεται μαζί, καὶ πάνω στὰ χνάρια του θὰ φανεῖ στὸ τέλος ἡ ἀξία καὶ ἡ σημασία τῆς πορείας του.

Γιώργης Καράτζης

 

Αποκτήστε το άμεσα:

 www.aerakis.net/olos-o-katalogos-mas/vivlia/stauros-tzanis-st-armia-th-alargoxoristo.html

Λίγα λόγια για το βιβλίο "Στ΄ άρμα θ΄ αλαργοξοριστώ".

Ἄλλη μία εὐκαιρία γιὰ νὰ κάνομε τὴ διαπίστωση, πὼς σὲ τοῦτο τὸν τόπο, ἐξακολουθεῖ νὰ εὐδοκιμεῖ ὁ ἔμμετρος λόγος καὶ νὰ ζεῖ παραγωγικὰ καὶ λειτουργικὰ ἡ παμπάλαιη γλωσσική μας ἔκφραση. Ὅταν νέοι ἄνθρωποι μὲ σπουδὲς καὶ πλούσιες κοινωνικὲς ἐμπειρίες, ἐπιλέγουν νὰ ἐκφραστοῦν καὶ μάλιστα στὴν ἰδιαίτερη τοπικὴ ντοπιολαλιά, ἐκφράζοντας σύγχρονες ἀνησυχίες, ἐπισημαίνοντας κορυφαία κοινωνικὰ θέματα καὶ ὑμνώντας τὴν πρωτογενῆ φυσιογνωμία τοῦ ἄδολου ἔρωντα, τότε ὑπάρχει ἀκόμη ἐλπίδα.

Μία τέτοια ἐλπίδα συνιστᾶ ἡ παρουσία τοῦ Σταύρου Τζανῆ, ποὺ μὲ ἕνα ἐνθουσιώδη τρόπο εἰσέρχεται στὸ δύσκολο καὶ ἀπαιτητικὸ χῶρο τῆς ποιητικῆς δημιουργίας. Ὁ Σταῦρος Τζανής, μέσα ἀπὸ τὸν χειμαρρώδη του λόγο, ἀποκαλύπτει μεταξὺ τῶν ἄλλων μία πολὺ εὐαίσθητη συναισθηματικὴ πλευρά, ἡ ὁποία ἀρχικὰ δὲν εἶναι ἄμεσα ἐμφανὴς καὶ ἡ ὁποία σταδιακὰ σταθεροποιεῖται μέσα στὶς εἰκόνες καὶ τὰ τρεχούμενα νοήματα.

Εὐαισθησία, λυρικότητα καὶ φυσικὰ ἡ ἀναγκαία ἀλληγορία ποὺ ἀποτελεῖ καὶ τὸ κλασσικὸ ἄλλοθι τῶν ποιητῶν. Ἀκολουθεῖ καὶ ἀκολουθεῖται ἀπὸ τὶς ἀλήθειές του, διασχίζοντας μὲ ἀγέρωχη σιγουριὰ τὰ πεδία ποὺ ὁριοθέτησε ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιὰ τοῦ πάνω στὸ εὐάλωτο σῶμα τῆς ὕπαρξης...

 

Αντί Προλόγου

Δὲν γίνεται ἀπόλυτα σαφὲς ἂν ἡ ποίησή του εἶναι ἡ πρόφαση γιὰ νὰ πολεμήσει μὲ τοὺς ἀνεμόμυλους τῆς καρδιᾶς του, ἢ αὐτοσκοπὸς γὶἃ νὰ φυλακίσει τὰ θεριὰ τῆς σκέψης του σὲ χειροπιαστὰ σύνορα. Ὅπως καὶ νὰ ἔχουν τὰ πράγματα, ὁ Σταῦρος εἶναι γεμάτος ἐνθουσιασμὸ καὶ πάθος καὶ πετᾶ ἀπὸ θέμα σὲ θέμα μὲ τὴν ἴδια εὐκολία ποὺ πετᾶ ἡ μέλισσα ἀπὸ λουλούδι σὲ λουλούδι.

Τρυγᾶ τὶς μνῆμες τοῦ τόπου τοῦ, ἀνασύρει νερὸ ἀπὸ τὸ βαθὺ πηγάδι τῆς καρδιᾶς του, ἀνακατώνει καὶ συγκερνὰ τοὺς πόθους του μὲ τὶς γυμνὲς ἀλήθειες ποὺ τὸν περιβάλλουν καὶ στὸ τέλος ἀσφαλῶς μένει πάντα διψασμένος...Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ κρυμμένος μέσα στὶς φυλωσιές, σκεπασμένος μὲ τὰ κίτρινα φύλλα τοῦ φθινοπώρου, γαντζωμένος ἀνάμεσα στὶς λέξεις, ὁ Ἔρωντας, νὰ προκαλεῖ, νὰ περιγελᾶ καὶ νὰ ἀπειλεῖ.

Μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ ὁ Σταῦρος πορεύεται μὲ αὐτοπεποίθηση, ἀνεβοκατεβαίνει τ’ ἀρμιὰ τοῦ Καμαριώτη, μὲ γεμάτη τη βούργια ντοὺ ἀναμνήσεις, παιδικὲς ζωγραφιές, ὄνειρα, στοχασμοὺς μὰ καὶ ἀνασφάλειες.

Πορεύεται κι’ ὀνειρεύεται μαζί, καὶ πάνω στὰ χνάρια του θὰ φανεῖ στὸ τέλος ἡ ἀξία καὶ ἡ σημασία τῆς πορείας του.

Γιώργης Καράτζης

Αποκτήστε το άμεσα: 

www.aerakis.net/olos-o-katalogos-mas/vivlia/stauros-tzanis-st-armia-th-alargoxoristo.html