Συνομιλώντας... με την Εύα Σιμάτου

2015-11-27 20:08

Λίγα λόγια για εσάς.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα.  Στα δεκαοχτώ μου, μετακόμισα στο Λονδίνο, όπου και σπούδασα στο City University of London. Τα πτυχία μου: BSc Sociology & Media Studies και MA Arts Management & Criticism.  Δεν άσκησα ποτέ σχετικό επάγγελμα. Αριστούχος απόφοιτος του Θεάτρου Τέχνης, έχω παίξει σε παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, του Ιδρύματος Μ Κακογιάννης, του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας  κ.α.  Με σκηνοθέτες τους: Μ Μαρμαρινό, Γ Καλαβριανό, Λ Μελεμέ, Αθ Καραγιαννοπούλου, Αλ Σωτηρίου. Στο εξωτερικό έχω παίξει στο Southbank Centre και στο Εθνικό Θέατρο της Τουρκίας Sinasi Sahnesi. Μια στιγμή της πορείας μου που ξεχωρίζω είναι η επιλογή μου από την Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου (RADA) για να παρακολουθήσω το πρόγραμμα Contemporary Drama. Διδάσκω υποκριτική στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, Deree College.


Ένας ρόλος που σας συγκλόνισε.

Ο ρόλος της «Βαβυλώνας» στην «Αυτοκρατορία» του Γιώργου Βέλτσου σε σκηνοθεσία Μιχαήλ Μαρμαρινού.  Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τη συνολική εμπειρία αυτής της παράστασης που συνέβαινε στο γυάλινο φουαγιέ του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης λίγο πριν τη δύση του ηλίου με φυσικό «σκηνικό» τον κόλπο του Θερμαϊκού και τον ουρανό της δύσης. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τη συνεργασία μου με τον Μιχαήλ Μαρμαρινό  που συνέβαινε σε ένα ψυχοσωματικό και διανοητικό πεδίο που ελάχιστες φορές συναντάμε στη δουλειά μας.

 

Το έργο που παίζετε τώρα, η υψηλή λογοτεχνική του αξία και η άμεση σχέση του με την πραγματικότητα.

Πολύς κόσμος δε γνωρίζει τον αυστριακό συγγραφέα Χερμαν Μπροχ. Πρόκειται για έναν κορυφαίο συγγραφέα, εκπρόσωπο του μοντερνισμού, που μαζί με τους Μουζιλ, Σνίτσλερ, Τόμας Μαν κ.α. αποτελούν τη σπουδαία γενιά των αυστριακών συγγραφέων του μεσοπολέμου. Οι συγγραφείς αυτοί προχώρησαν πέρα από την καθαρή αφήγηση του 19ου αιώνα σε ένα ύφος πιο εσωστρεφές, δίνοντας μεγάλη βαρύτητα στο «κάτω κείμενο» και αποφεύγοντας κάθε περιγραφή συναισθήματος. Αυτού του είδους η γραφή στοχεύει και ερεθίζει το υποσυνείδητο του αναγνώστη πιο βαθειά και πιο προσωπικά, αφού μέσω δικών του συνάψεων -που δεν του προσφέρονται άμεσα από τον συγγραφέα- συμμετέχει και ολοκληρώνει την αφήγηση, ως κοινωνός της.

Η «πραγματικότητα» δεν είναι μόνο τα γεγονότα. Η «πραγματικότητα» δεν είναι μόνο η ιστορική ή η χρονική συγκυρία. Είναι και η προσωπική ερμηνεία, αλλά και το προσωπικό βίωμά της από τον καθέναν μας. Αυτό το λογοτεχνικό έργο λοιπόν δεν είναι απλά μια  καταγραφή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, μίας συνθήκης που μοιράζεται πολλά κοινά με την Ελλάδα  της κρίσης, αλλά και με άλλες κοινωνίες σε κρίση που δεν γνωρίζουν και που αναζητούν τη χαμένη τους ταυτότητα. Το έργο αυτό μιλάει για την ανθρώπινη φύση που αδιαφορεί για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και στον πολιτισμό και επιλέγει να δημιουργεί ένα κλειστό σύστημα δικό της ,αποκομμένη από την ουσία και τον παλμό της ζωής, συγκεντρώνεται μόνο στο πώς να επιβιώνει και να επιβάλλεται στον κλειστό κύκλο των δύο, τριών, τεσσάρων, πέντε ατόμων που την περιβάλλουν.


Πιστεύετε ότι το θέατρο ζωντανεύει τη λογοτεχνία;

Το θέατρο είναι η μοναδική τέχνη κατά την οποία το φιλότεχνο κοινό, μπορεί να παρακολουθήσει έναν ζωντανό οργανισμό μπροστά του, χωρίς να μεσολαβεί κανένα άλλο μέσο πρόσληψης. Αυτός ο ζωντανός οργανισμός μπορεί να παράγει τέχνη ακαριαία και επί τόπου. Δεν υπάρχει χαρτί, δεν υπάρχει πανί, δεν υπάρχει αποτύπωση.  Αυτή είναι η ομορφιά του. Ο θεατής θα δει ένα άλλο ον, το οποίο θα προβεί σε ζωντανό χρόνο σε πράξεις, τις οποίες ο ίδιος δεν έχει τολμήσει, θα εισχωρήσει και θα αντιδράσει υπό συνθήκες που ο ίδιος δεν έχει ίσως βιώσει.

Προσωπικά έχω  διδαχθεί πολλά σε σχέση με την υποκριτική μέσα από τη λογοτεχνία. Δε γίνεται να διαβάσεις ας πούμε το Έγκλημα και Τιμωρία και να μην εισπράξεις την ουσία του χαρακτήρα του Ρασκόλνικοφ και πώς αυτή αποτυπώνεται σε κάθε δράση του, σε κάθε κίνησή του, σε κάθε του σκέψη.  Είναι τόσο βαθιά και λεπτομερής η κατανόηση και η αποτύπωση αυτού του χαρακτήρα, που σου υπαγορεύεται από τον ίδιο τον συγγραφέα μια πιθανή θεατρική του ερμηνεία. Αυτός ο χαρακτήρας λοιπόν ανήκει σε μια οικογένεια τύπων που μοιράζονται κοινά χαρακτηριστικά και συγγενεύουν. Είναι υπέροχα και πάμπολλα τα δάνεια που μπορεί να πάρει κανείς ως ηθοποιός από τη λογοτεχνία.

Το θέατρο έχει τη δύναμη να ζωντανέψει  τη λογοτεχνία όταν οι δημιουργοί του λαμβάνουν υπόψη τους ότι ο λόγος είναι το αποτέλεσμα της ψυχοδυναμικής διαδικασίας μέσα στην οποία θα πρέπει να είναι βουτηγμένος ο ηθοποιός ανά πάσα στιγμή.  Ότι δε φτάνει απλώς να αρθρώσεις τον λόγο ως ηθοποιός, αλλά θα πρέπει να διεισδύσεις  σε όλα αυτά τα ενδότερα του ανθρώπου που τον αναγκάζουν να παράγει λόγο.

 

Για το BOOK TOUR, Αρχοντούλα Παναγιωτακοπούλου.