«Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω!»

2015-08-25 18:48
Α' Βραβείο Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος, 2010 - ΕΛΒΕ
 
…Kαι έγιναν οι ευχές χιλιάδες…
Kαι πραγματοποιήθηκαν όλες…!
 
Γιατί πριν από πολλά χρόνια γεννήθηκε σε μια χώρα μακρινή ένα πολύ ιδιαίτερο μωρό! Κάθε φορά που έκλαιγε, σαν έκανε να σκουπίσει με τα χεράκια τα δάκρυά του, ένα μικρό χρυσαφένιο αστέρι γεννιόταν μέσα στις παλάμες του!
 
Οι γονείς της νεογέννητης μικρούλας δεν ήξεραν τι να σκεφτούν! Μόνο αποφάσισαν να τη φωνάζουν ΄΄Χρυσαλένια΄΄ αφού τα δάκρυά της έμοιαζαν να είναι φτιαγμένα από χρυσάφι!
 
Η Χρυσαλένια μεγάλωνε και μια μέρα το αστεράκι της είπε: «Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω!».
 
«Εύχομαι να είχα ένα εκατομμύριο παιχνίδια!», φώναξε μ’ ενθουσιασμό η Χρυσαλένια…
 
Χορεύοντας και στριφογυρνώντας το αστεράκι της χάρισε αμέσως τόσα παιχνίδια που μόνο να τα ονειρευτεί μπορούσε!
 
 Μετά, αμέσως χάθηκε…
 
«Δε θα κάνεις ποτέ πάλι ευχή», τη μάλωσαν οι γονείς της, όταν έτρεξε  ενθουσιασμένη να τους πει τι είχε συμβεί! «Θα πρέπει να γίνεις ένα φυσιολογικό παιδί. Να νοιάζεσαι μόνο για τα μαθήματα και το σχολείο σου».
 
«Ωχ αυτό το σχολείο», αντέδρασε και κατσούφιασε η Χρυσαλένια! «Γιατί να είμαι ένα φυσιολογικό παιδί αν μπορώ να έχω όλα όσα θέλω;». Κι έφυγε τρέχοντας να κρυφτεί στο δωμάτιό της με τα δάκρυα να έχουν πλημμυρίσει τα μάτια της!
 
Νάτο τότε πάλι το χρυσαφένιο αστέρι στην παλάμη της! «Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω», ακούστηκαν σαν μελωδία τα λόγια του!
 
«Να εξαφανιστεί το σχολείο μου! Δε μου αρέσουν τα διαβάσματα. Και μερικοί συμμαθητές μου με πειράζουν. Και καμιά φορά με χτυπούν. Δε θέλω να ξαναπάω στο σχολείο. Εύχομαι να χαθεί»!
 
Αφού έκανε τις γνωστές φιγούρες του το αστεράκι εκπλήρωσε αμέσως την επιθυμία της μικρής! Το σχολείο, που άλλοτε η Χρυσαλένια μπορούσε να δει από την κάμαρά της, δεν ήταν πια εκεί! Είχε στ’ αλήθεια χαθεί! 
 
«Γιούπι…! Γιούπι…», ξεφώνιζε και χοροπηδούσε το κορίτσι! «Δε θα ξαναπάω ποτέ πια στο σχολείο! Γιούπι…!».
 
Όμως η χαρά της δεν κράτησε πολύ. Γιατί η τιμωρία που δέχτηκε από τους γονείς της ήταν πολύ σκληρή! Τα παιχνίδια θα έφευγαν όλα από το δωμάτιό της! Θα τα χάριζαν σε άλλα παιδιά! Και δε θα συναντούσε τους φίλους της για πολύ καιρό! Ήταν υποχρεωμένη να μείνει μόνη, κλεισμένη στο σπίτι μέχρι να συμμορφωθεί και ποτέ να μη ξαναζητήσει το παραμικρό από το μαγικό της αστέρι!
 
Κλαίγοντας εκείνη κρύφτηκε πάλι στο δωμάτιό της! 
 
Όμως το αστεράκι της δεν την εγκατέλειψε ούτε αυτήν τη φορά. «Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω», είπε, κοιτάζοντας  το κοριτσάκι με τρυφερότητα!
 
«Η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου δε με αγαπούν! Γιατί δεν θέλουν να είμαι χαρούμενη! Ό,τι μου δίνει χαρά εκείνοι το βρίσκουν περίεργο και κακό! Δεν τους αγαπώ! Δε θέλω να ζω μαζί τους! Θέλω να έχω ένα πελώριο, δικό μου, γυάλινο πύργο απ’ όπου θα βλέπω όλο τον κόσμο! Και θα είναι γεμάτος με πολλά παιχνίδια! Όλη την ημέρα μόνο θα παίζω!».
 
Έλαμψε το αστεράκι δυνατά σαν ήλιος! Έστειλε όλο το φως του στη Χρυσαλένια… και μετά σβήστηκε και πάει…
 
Και να σου στ’ αλήθεια ο γυάλινος πύργος! Όπως η Χρυσαλένια τον είχε ονειρευτεί!  Και εκείνη σκαρφαλωμένη στο πιο ψηλό του πάτωμα, μόνη, να παίζει με όποιο παιχνίδι ήθελε! Κι έτρεχε ευτυχισμένη εδώ και εκεί! Για να γνωρίσει τον δικό της πύργο. Ένα πύργο, όπου κατοικούσε από πολύ μικρή, μέσα από την αχόρταγη φαντασία της…
 
Όπως όμως συμβαίνει στα παιδιά, ο ενθουσιασμός της γρήγορα εξανεμίστηκε.
 
Ούτε τα αμέτρητα παιχνίδια ούτε ο γυάλινος πύργος κατάφεραν να κρατήσουν ζωντανό το ενδιαφέρον της για πολύ καιρό.
 
Κουλουριάστηκε τότε λυπημένη σε μια γωνιά και σκεφτόταν πόσο της έλειπε η ζεστή και γλυκιά αγκαλιά της μητέρας της, αλλά και η αγάπη και η στοργή του πατέρα της! Και τότε που τη γαργαλούσαν κι οι δυο μαζί και την έκαναν να ξεκαρδίζεται από τα γέλια! 
 
Και μετά την αγκάλιαζαν και ήταν όλοι πραγματικά ευτυχισμένοι!
Όμως ούτε τους φίλους της έβλεπε πια. Πόσο όμορφα θα ήταν να τους είχε κοντά της! Ακόμα κι εκείνους που την πείραζαν και καμιά φορά μάλωνε μαζί τους! Βαθιά μέσα της ήξερε ότι την αγαπούν!
 
Και το σχολείο; Ο δάσκαλός της, που της μάθαινε τόσα καινούργια και συναρπαστικά πράγματα; Όλα είχαν χαθεί! Πόσο ανούσιες και βαρετές ήταν τώρα οι μέρες της! Μόνο παιχνίδια παντού! Τα ίδια και τα ίδια! Και ένας άσχημος και γυάλινος κρύος πύργος. 
 
Τίποτα αλλιώτικο, τίποτα διαφορετικό, τίποτα σπουδαίο.   
      
Έτσι απογοητευμένη όπως ήταν, κι ενώ έκανε τις θλιβερές αυτές σκέψεις, δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα ροδοκόκκινα μαγουλά της!
 
Κι όπως έκανε να τα αποδιώξει με το χεράκι της, νάτο πάλι εκείνο το χρυσαφένιο αστεράκι!
 
Αφού χόρεψε σαν καλλιτέχνης φτασμένος τριγύρω από τη Χρυσαλένια, στάθηκε  κοντά της και της είπε: «Ό,τι ευχήθηκες έγινε πραγματικότητα! Γιατί είσαι λυπημένη; Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω!».
 
«Θέλω να δω ολόκληρο τον κόσμο! Θέλω να με πας σε όλες τις χώρες του κόσμου», απάντησε ξαφνικά το κοριτσάκι! «Θέλω να μάθω τι κάνουν τα παιδιά παντού, μήπως  έτσι βρω κάτι πραγματικά ξεχωριστό να σου ζητήσω!».
 
«Κράτησε με σφιχτά και φύγαμε», προθυμοποιήθηκε το αστεράκι…
 
Και περιπλανήθηκαν στη γη απ’ άκρη σ’ άκρη…
 
Είδαν τον κόσμο από ψηλά…
 
Παρατήρησαν τη ζωή αμέτρητων παιδιών…
 
Τη ζωή διαφορετικών παιδιών και διαφορετικών ανθρώπων.   
  
Όμως η Χρυσαλένια ήταν ένα χαρισματικό και σπάνιο παιδί.
 
Έτσι ξέχασε γρήγορα το σκοπό του ταξιδιού της κι άφησε πίσω τις δικές της προσδοκίες και επιθυμίες! 
 
Έστρεψε την προσοχή της στη ζωή των άγνωστων παιδιών που καθόλου δεν έμοιαζε  με τη δική της! ΄΄Ω Παναγιά! Μα εκείνη θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένη! Είχε όλα όσα θα μπορούσε να ονειρευτεί ένα οποιοδήποτε παιδί στον κόσμο !΄΄.
 
Σαν ταξίδεψαν και στην τελευταία χώρα και καμιά απ’ όσες ήταν ζωγραφισμένες στο χάρτη δεν αφέθηκε παράμερα χωρίς να την επισκεφτεί η Χρυσαλένια, ο γύρος του κόσμου είχε πια τελειώσει.
Με αγωνία και λαχτάρα η μικρή μας φίλη αφού χαιρέτησε το αστεράκι της, που έσβησε μεμιάς, έτρεξε να βρεθεί στην ασφαλή αγκαλιά των γονιών της και στο ζεστό τους σπιτικό!
 
Το ίδιο βράδυ, χωμένη μέσα στο πουπουλένιο παπλωματάκι της, ξανάφερε στο μικρό της πανέξυπνο μυαλουδάκι, όλα όσα είχε παρατηρήσει εκεί μακριά, στα πέρατα του κόσμου.
 
Και αποφάσισε ότι το ταξίδι της είχε πετύχει! Γιατί στ’ αλήθεια είχε βρει πολύ σημαντικά και ξεχωριστά πράγματα να ευχηθεί όταν θα εμφανιζόταν πάλι το μαγικό της αστέρι! 
 
Μόνο που οι ευχές της αυτήν τη φορά δε θ’ αφορούσαν την ίδια αλλά τα άλλα παιδιά, τα άλλα παιδάκια της γης!
 
Το αστέρι της θα τη βοηθούσε να φτιάξουν μαζί τον τέλειο κόσμο!!!
 
Απορροφημένη από τις σκέψεις της αποκοιμήθηκε…
 
Το πρωί, όταν ο ήλιος γλίστρησε από το παράθυρο στο δωμάτιό της κι εκείνη άνοιξε αργά αργά τα νυσταγμένα ματάκια της, έμεινε έκθαμβη μ’ αυτό που αντίκρισε! Ένα ολοκαίνουριο σχολικό κτίριο με τους τοίχους σκεπασμένους με πανέμορφες ζωγραφιές είχε εμφανιστεί στη θέση του παλιού της σχολείου!
 
Μ’ ένα τόσο πλατύ χαμόγελο που μεγαλύτερο δεν είχε ποτέ σχηματιστεί στα χείλη της έφυγε τρέχοντας, για να βρεθεί κοντά στους συμμαθητές της και να ζητήσει από το δάσκαλό της να τη συγχωρήσει γιατί είχε φανεί αχάριστη και δεν είχε εκτιμήσει ούτε το σχολείο ούτε τα μαθήματά της!
Η Χρυσαλένια ήταν πολύ ευτυχισμένη αφού είχε ξαναβρεί την παλιά ενδιαφέρουσα ζωή της. Δε θα παραπονιόταν ποτέ ξανά.
 
Ο καιρός περνούσε…
 
Ένα απόγευμα ενώ έπαιζε στο πάρκο άκουσε έναν περίεργο θόρυβο.
 
Πλησίασε σιωπηλά και τι να δει! Τέσσερα νεογέννητα μαυριδερά σκυλάκια! Το καθένα μια σταλιά!
«Δε μπορούν να μείνουν μόνα, εδώ», σκέφτηκε! «Θα τα πάρω στο δωμάτιό μου!».
 
Τα τοποθέτησε λοιπόν προσεχτικά σ’ ένα χάρτινο κουτί και τα μετέφερε στο σπίτι που κατοικούσε.
Δυστυχώς όμως οι γονείς της καθόλου δε συμφωνούσαν! 
 
«Δε μπορούμε να τα κρατήσουμε εδώ! Δε  μπορούμε να έχουμε τόσα ζώα μέσα στο σπίτι», φώναξαν! «Πρέπει να φύγουν!».
 
«Μα πως θα ζήσουν μόνα, στο πάρκο», αντέδρασε η Χρυσαλένια και κίνησε για το δωμάτιο της κλαίγοντας…
 
Κάτι καταπληκτικό, υπέροχο, έγινε τότε!   
 
Όχι ένα, όχι δύο μα χίλια αστέρια ξεχύθηκαν και κατέκλυσαν το δωμάτιο του κοριτσιού!
 
Βρίσκονταν παντού! Στο κρεβάτι, στους τοίχους, στον αέρα…  
 
Η Χρυσαλένια έμεινε άναυδη! Πρώτη φορά έλαμπαν όλα τόσο δυνατά γύρω της! Σα να κοιτούσε τον ήλιο κατάματα. Τυφλωνόταν από τη λάμψη των αστεριών καθώς εκείνα χόρευαν σε μαγικούς ρυθμούς μπροστά της.
 
«Κάνε μια, κάνε δυο, κάνε χίλιες ευχές ! Και όλες θα πραγματοποιηθούν», ακούγονταν ξανά και ξανά οι τραγουδιστές φωνές των απρόσκλητων επισκεπτών!
 
Αυτό ήταν! Είχε φτάσει η στιγμή! Η στιγμή που θα εκπληρώνονταν τα πιο απόκρυφα και μεγάλα όνειρά της.
 
«Εύχομαι πρώτα πρώτα να μείνουν μαζί μας τα μωρά σκυλάκια! Για να έχουν φαγητό και να μην κρυώνουν! Και όλα τα ζωάκια να μένουν κοντά σε ανθρώπους που τα αγαπούν και τα φροντίζουν!».
 
«Μη στεναχωριέσαι μικρή νεράιδα, έτσι θα γίνει», ψιθύρισε ένα αστεράκι! 
 
 Κι αμέσως εξαφανίστηκε.
 
«Εύχομαι όλα τα παιδιά στη γη να έχουν φάρμακα όταν είναι άρρωστα, για να γίνονται γρήγορα καλά και να μην πονάνε!».
 
«Εύχομαι όλα να έχουν ένα όμορφο σπίτι με μεγάλο κήπο!».  «Εύχομαι κανένα παιδί στον κόσμο να μην κοιμάται  πια στο δρόμο!».
 
Κάθε φορά που ένα αστεράκι πραγματοποιούσε μια ευχή χανόταν μέσα στη σκοτεινή νύχτα, ξεγλιστρώντας από το ανοιχτό παράθυρο της Χρυσαλένιας! 
 
Και πραγματοποιούσαν τις ευχές όλες! 
 
Γιατί τα αστεράκια ήξεραν! Μόνον οι ευχές ενός παιδιού είναι τόσο αληθινές, τόσο αγνές. Και μόνο σαν αυτές γίνουν πραγματικότητα τότε θα έχουμε τον τέλειο κόσμο!
 
Όμως η Χρυσαλένια συνέχιζε...
 
«Εύχομαι όλα τα παιδιά να φοράνε όμορφα ρούχα».
 
«Εύχομαι τα παιδιά στην Αφρική να έχουν πάντα φαγητό και να μην πεινάνε».
 
«Εύχομαι να έχουν όλα ζεστά παπούτσια και να μη περπατάνε ξυπόλυτα».
 
«Όμως, πιο πολύ από όλα, εύχομαι να σταματήσει ο πόλεμος. Για να μην υποφέρουν τα μικρά παιδιά. Ούτε οι γονείς τους».
 
«Και όλα τα παιδιά να έχουν μια τεράστια τούρτα σοκολάτας στα γενέθλιά τους. Με κεράκια!».
 
«Και εύχομαι όλα τα παιδιά να έχουν παιχνίδια».
 
«Και να έχουν σχολείο! Για να μπορούν να μάθουν όσα κι εγώ μαθαίνω».
 
«Εύχομαι όλα τα παιδιά στη γη να έχουν μανούλα και πατερούλη…».
 
«Και τα μωρά ζωάκια να έχουν μανούλα, για να τα φροντίζει».
 
Όταν και το τελευταίο αστεράκι πραγματοποίησε κάθε ευχή της μικρής Χρυσαλένιας εκείνη έτρεξε ν’ αποχαιρετίσει τους σπάνιους φίλους της.
 
Και νάσου τα αστεράκια, όλα μαζί, πιασμένα χέρι- χέρι να ταξιδεύουν πια στον ουρανό…
 
Κι ενώ παρατηρούσε τα παράξενα σχήματα που ζωγράφιζαν με το φως τους, έτσι όπως στροβιλίζονταν μέσα στη νύχτα στο μακρινό τους ταξίδι, οι γονείς της Χρυσαλένιας αφού για πολλή ώρα χόρεψαν στους σκοπούς των αστεριών, ακούγοντας τις ευχές του κοριτσιού αισθάνθηκαν πραγματικά περήφανοι!
Ποτέ πια δε θα μάλωναν αυτό το υπέροχο, αυτό το σπουδαίο πλάσμα!    
        
Αυτό το πλάσμα που ήταν το παντοτινό, δικό τους αστέρι στη γη. 
      
Τέλος
 
ΚΑΤΙΑ ΠΙΝΟ (ανέκδοτο κείμενο)
… 
Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.
 
Από τον Δεκέμβριο του 2014 φιλοξενούνται στη στήλη και ανέκδοτα κείμενα νέων δημιουργών.
 
Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.
 
Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Τις σημερινές εικόνες έκανε η Εμμανουέλα Κακαβιά.
Η Εμμανουέλα Κακαβιά είναι κάτοικος Αθηνών, έγγαμος με δύο παιδιά. Έχει παρακολουθήσει τρεις εργαστηριακές σχολές Βυζαντινής τέχνης από το 1996 έως και το 2002 καθώς και μαθήματα ελεύθερου σχεδίου για Α.Σ.Κ.Τ., στην οποία και εισήχθη το 2004 για να μην την τελειώσει ποτέ. Έχει κρατικό πτυχίο Σκηνοθεσίας και  σπουδάζει Ελληνικό πολιτισμό στο Ανοικτό πανεπιστήμιο της Κύπρου. Επαγγελματικά έχει δουλέψει κάποια χρόνια στην ΕΡΤ, φιλοτεχνεί εικόνες βυζαντινής τεχνοτροπίας για ιδιώτες και εικονογραφεί παραμύθια για παιδιά και μεγάλους.  
 

Τίτλοι βιβλίων παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας που εικονογράφησε: «Τζίμι το κακό ξωτικό», «Τα φυλλαράκια», «Τα παραμύθια της νονάς», «Η γάτα του Αι Βασίλη», «Η Τίνα παίζει ποδόσφαιρο», «Λίτσα η σακουλίτσα», «Το αστεράκι που φοβόταν το σκοτάδι», «Το πολυτιμότερο δώρο», «Φωλίτσες στο δάσος», «Το Φρουτοχωριό», «Τα παραμύθια του Οσελότου, τόμος Ι», «Για μια χούφτα αστέρια», «Νεφέλη, ταξίδι στη γη», «Ο Χρυσαφένιος και τα μαγικά του ταξίδια», «Ο Πρασινούλης, η καρδιά του Δάσους», «Η Παραμυθούπολη και η μεγάλη κατάρα», «Τα παραμύθια του Οσελότου, τόμος ΙΙ», «Παραμυθολόγιο», «Παραμυθο…ιστοριούλες (dvd)», « Η μικρούλα με τις Πασχαλιές»,« Η ιστορία ενός μικρού ονείρου, Καρίμ», «Τα κιτρινολέμονα», «Τρεις ιστορίες για ανθρώπους που έφτασαν στις άκρες του κόσμου», «Μωυσής και Ίντερνετ», «Τα μυστικά της Πανσελήνου», «Τα παραμύθια της Πεπίκας», «Το αυγό που δεν ήθελε να το βάψουν», «Τα παραμύθια του Οσελότου, τόμος 3» από τις εκδόσεις ‘ΟΣΕΛΟΤΟΣ’. Επίσης, «Η περιπέτεια του μικρού Μπόμπι» από τις εκδόσεις ‘Υ53’ , «Η Σταλαχτή και ο Ντόζυ» για τις εκδόσεις ‘ΣΕΡΡΕΣ’, «Η Πανικούλα» (you tube), Ιθάκη (εμπορικό site).

 
 
Το κείμενο έγραψε η Κάτια Πινό (Κατερίνα Ψωρομύτη).
 
Είμαι νηπιαγωγός, και λατρεύω τα παιδιά και τα παραμύθια.
 
Ξεκίνησα να γράφω ιστορίες για παιδιά και παραμύθια κάπου μεσα στο 2009. Από τότε, τέσσερα ανέκδοτα  έργα μου έχουν διακριθεί  σε λογοτεχνικούς διαγωνισμούς:
 
-‘’Κάνε μια ευχή κι εγώ θα την πραγματοποιήσω’’ (Α’ Βραβείο από την Ένωση λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος) 
 
-‘’Τέσσερεις σοφοί με ποδήλατο’’ (Έπαινος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών)
 
-‘’Τα πιο ξεχωριστά γενέθλια του 6’’ (Β’ βραβείο  από Εταιρία Τεχνών, Επιστήμης   και Πολιτισμού του Κερατσινίου)
 
-‘’Ινκι Πίνκι φωνούλες με χρώματα’’ (Έπαινος από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών),
 
ενώ το 2012, το πρώτο μου βιβλίο, ''Έλα να πετάξουμε μαζί'', τιμήθηκε με Έπαινο  από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (Greek IBBY).
 
Το Δεκέμβρη του 2013 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρρησία το δεύτερο βιβλίο μου ‘’Το κόκκινο μπαλόνι της Μασκαρούς Χαράς’’.
 
To Σεπτέμβριο του 2014 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κόκκινη κλωστή δεμένη το τρίτο βιβλίο μου ''Θα τα καταφέρω μόνος μου'', ενώ σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει ακόμη ένα...
 
Εργάζομαι σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία, ενώ στο παρελθόν δίδαξα στο Αττικό κολέγιο.
 
Έχω δραστηριοποιηθεί στον τομέα του παιδαγωγικού παιχνιδιού αλλά και στον χώρο του παιδικού θεάτρου.
 
e-mail: psorom@yahoo.gr
Η σελίδα της Κάτια στο facebook:
Για το BOOK TOUR,
με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:
Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: