Γνωρίστε τον Βασίλη Παπαθεοδώρου

2016-01-13 17:55

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου κουβεντιάζει στο BOOK TOUR με τον Θεοφάνη Θεοφάνους. 

Σύντομο βιογραφικό 

Ο Βασίλης Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1967 στην Αθήνα. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μεταλλουργός και χημικός μηχανικός στο ΕΜΠ, ενώ έκανε μεταπτυχιακά στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Έξι από τα νεανικά και εφηβικά μυθιστορήματά του (Το μήνυμα, Οι Εννέα Καίσαρες, Χνότα στο τζάμι, Στη διαπασών,Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Ιπτάμενες σελίδες) διδάσκονται στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, στο Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, σε μετεκπαιδευόμενους δασκάλους. Για τα βιβλία του Χνότα στο τζάμι και Στη διαπασών έχει τιμηθεί δύο φορές με το Κρατικό Βραβείο Παιδικής Λογοτεχνίας (2008, 2010) και δύο φορές με το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2008, 2010), ενώ δύο ακόμα μυθιστορήματά του, Οι άρχοντες των σκουπιδιών και Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!, έχουν κερδίσει το Βραβείο του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης (2013 και 2014 αντίστοιχα). Το 2015 τιμήθηκε με το Βραβείο Βιβλίου Public για το βιβλίο Το ημερολόγιο ενός δειλού. Επίσης έχει αποσπάσει άλλα οκτώ λογοτεχνικά βραβεία για διάφορα έργα του από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, τη Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά και τον Κυπριακό Σύνδεσμο Παιδικού και Νεανικού Βιβλίου. Τρία από τα μυθιστορήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους ετήσιους καταλόγους White Ravens της Διεθνούς Βιβλιοθήκης Νεότητας Μονάχου με τα διακόσια καλύτερα βιβλία παγκοσμίως. Έχει διατελέσει μέλος σε κριτικές επιτροπές των Κρατικών Βραβείων, του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.

 
Εργογραφία
(2015) Ήταν το ίνδαλμά μου, Νομική Βιβλιοθήκη
(2015) Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη;, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Η λευκή απεργία των ροζ φλαμίνγκο, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη;, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Το ημερολόγιο ενός δειλού, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2014) Το μήνυμα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Άλφα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άγιος Βασίλης!, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Σχολική παράσταση, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2013) Σχολική παράσταση, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2012) Οι άρχοντες των σκουπιδιών, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2012) Οι άρχοντες των σκουπιδιών, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2011) Ιπτάμενες σελίδες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2011) Ιπτάμενες σελίδες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2011) Ο Αϊ-Βασίλης στο ραντάρ, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2011) Ο Αϊ-Βασίλης στο ραντάρ, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010) Μια αστεία επιδημία, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010) Οι εννέα καίσαρες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010) Στη διαπασών, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2009) Άλφα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2009) Στη διαπασών, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2008) Το μεγάλο ταξίδι της κινέζικης πάπιας, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2007) Ποιος απήγαγε τον Αϊ-Βασίλη;, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2007) Χνότα στο τζάμι, Κέδρος
(2004) Οι εννέα καίσαρες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2001) Άλφα, Φυτράκης Α.Ε.
(2001) Το μήνυμα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2000) Σχολική παράσταση, Βιβλιοπωλείον της Εστίας

 

Μην παραλείψετε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη

όπου μπορείτε να διαβάσετε εντελώς δωρεάν τα βιβλία του σε ηλεκτρονική μορφή!

www.kastaniotis.com/author/386

 

Ενότητα 1η: Εκ των έσω

Ποια παιδική σας ανάμνηση παραμένει ανεξίτηλη;

Από τα παιδικά μου χρόνια έχω πάρα πολλές αναμνήσεις έντονες, που με τον καιρό έχουν πάνω τους την πατίνα του χρόνου. Ίσως τα δυο χρόνια που ήμουν, μαθητής Δημοτικού, μακριά από τους γονείς μου (είχαν πάρει μετάθεση σε άλλη πόλη) και ζούσα με τον παππού και τη γιαγιά. Θυμάμαι τη ζέστα που ένιωθα όταν έρχονταν οι δικοί μου στο ενδιάμεσο να με δουν, τη θαλπωρή. Επίσης θυμάμαι πολύ έντονα μια αύρα μοναχικότητας και μοναξιάς που είχα καθ’όλη τη διάρκεια των παιδικών μου χρόνων.

 

Και ως ενήλικος; Τι είναι αυτό που συχνά πυκνά ανασύρετε στη μνήμη σας και αποτελεί πάντα ένα καλό εφαλτήριο για το μέλλον;

Συνήθως η αχαριστία και η αγνωμοσύνη που έχω βιώσει από άτομα που τους έχω σταθεί, δυστυχώς το ίδιο λάθος το κάνω συνέχεια σχεδόν. Αλλά και δικά μου λάθη προσπαθώ να τα αποφεύγω, όχι τόσο γιατί ισχύει το «αν ξαναγεννιόμουν πάλι τα ίδια λάθη θα έκανα», όσο γιατί δυστυχώς αποτελούν μοτίβο συμπεριφοράς, από αυτά που αλλάζουν δύσκολα. Παρόλα αυτά, εγώ το προσπαθώ. Επίσης, αναλογιζόμενος την πορεία που έχω κάνει στο δημιουργικό τομέα, μένω πολύ ευχαριστημένος από αυτήν (με τα δικά μου δεδομένα). Αυτό με γεμίζει δύναμη και αισιοδοξία.

 

Εκλάμψεις, αναλαμπές; Συνήθως με ποιον τις μοιράζεστε;

Με τον εαυτό μου, είναι αρκετές οι ιδέες που έχω, προσπαθώ να τις επεξεργαστώ μέσα μου για να δω κατά πόσο είναι υλοποιήσιμες, σε τι βάθος χρόνου και με ποιες δυσκολίες. Θεωρώ πως γενικά είμαι πιο πολύ μεθοδικός. Στο βαθμό που οι ιδέες αυτές μπορούν να μετουσιωθούν σε κάτι πιο απτό, τότε απευθύνομαι στα άτομα, με τα οποία θα συνεργαστώ. Πάρα πολλές άλλες όμως μένουν απλά ιδέες, έρχονται και φεύγουν.

 

Ο άνθρωπος, ανέκαθεν, ως οντότητα ζει ανάμεσα σε πειρασμούς. Ασπίδες έχουμε;

Εξαρτάται από τους πειρασμούς, τις συνέπειες και τους βαθμούς ελευθερίας. Οι νόμοι είναι μια ασπίδα. Η μόρφωση είναι μια άλλη. Το αξιακό και ηθικό σύστημα όμως του καθενός είναι η μεγαλύτερη. Όταν ακούμε τη λέξη «πειρασμός» πάντα θέλουμε να πηγαίνει το μυαλό μας σε κάτι αντισυμβατικό ή απελευθερωτικό. Δεν είναι πάντα έτσι. Γι’αυτό και θα ξαναπώ πως εξαρτάται από τον πειρασμό.

 

Τι σας προσγειώνει απότομα;

Η αχαριστία και η αγνωμοσύνη, αναφέρθηκα και παραπάνω σε αυτά. Είμαι γενικά ένα δοτικό άτομο, δεν περιμένω ανταπόδοση. Από την άλλη όμως με σοκάρει και το άλλο άκρο, η παντελής υποβάθμιση της βοήθειας που μου ζητήθηκε. Εκεί συνήθως ξεγράφω το άτομο.

 

Δώστε μου ένα λόγο για ν’ αγαπήσει κανείς τη μέρα.

Οι απλές καθημερινές ασχολίες, να ξυπνήσει κανείς και να ανοίξει τα παράθυρα για να μπει ο ήλιος μέσα, ένας καφές χαζεύοντας στον υπολογιστή, μια καλή βόλτα, ένα φαγητό. Στα απλά πράγματα, στις αβίαστες και χαλαρές κινήσεις και συνήθειες κρύβεται κατά τη γνώμη μου μεγάλη ομορφιά.

 

Σε ποια εποχή συναντάμε τον αληθινό Βασίλη, όπου συμμετέχουν σε αυτό που ζει όλα τα μέρη του σώματος (σώμα, μυαλό, ψυχή); 

Ίσως να λέγαμε καλύτερα, σε ποια φάση. Όταν γράφω ένα νεανικό βιβλίο, τότε, μπορώ να πω, ότι είμαι πολύ συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνω, ακόμα κι όταν δεν γράφω άμεσα. Κατά τ’ άλλα σε περιόδους έντονων συγκινησιακών φορτίσεων ή προβλημάτων, συμμετέχω ολοκληρωτικά στην κατάσταση.

 

Ποια είναι η ραχοκοκαλιά της ζωής;

Να τα έχει κανείς καλά με τον εαυτό του, να τα περνά καλά μαζί του, να τον αντέχει.

 

Ενότητα 2ηH τέχνη της γραφής

Από τα είδη του λόγου, ποιο σας συγκινεί/συναρπάζει  περισσότερο;

Το μυθιστόρημα, και δη το ιστορικό και το αστυνομικό, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν και άλλα είδη ή πως κι από αυτό που μου αρέσει είμαι πάντα ικανοποιημένος.

 

Υπάρχει λογοτεχνικός ήρωας του οποίου το γραφτό της μοίρας θα αλλάζατε;

Η Laura Wingfield του «Γυάλινου Κόσμου» (Τένεσι Ουίλιαμς) είναι για μένα ένας από τους τραγικότερους λογοτεχνικούς ήρωες της σύγχρονης δραματουργίας. Θα ήθελα να αλλάξω τη μοίρα της, όπως και αυτή των κεντρικών ηρώων στο «Άνθρωποι και Ποντίκια» και στο «Ανατολικά της Εδέμ» του Στάινμπεκ. Όμως ο ήρωας κουβαλά τη μοίρα του, την τραγικότητά του, όσο και να θέλαμε να παρέμβουμε εμείς. Αυτό του δίνει το λογοτεχνικό μεγαλείο, η μάχη του απέναντι στο εαυτό του και το περιβάλλον του και η ενδεχόμενη ήττα. Άρα εν τέλει δε θα άγγιζα τίποτα.

 

Η γραφή απαιτεί πειθαρχία ή λειτουργεί αυτόματα;         

Απαιτεί πρωτίστως πειθαρχία για να μπορέσει να λειτουργήσει μετά αυτόματα, αυτά τα δύο αλληλοσυμπληρώνονται και χτίζουν από κοινού το όποιο δημιούργημα.

 

Επιλέγετε ένα καλοξυσμένο μολύβι ή μια καινούργια γραμματοσειρά ενός πολυμέσου, για να ζυμώσετε το χρόνο, τον τόπο, τους ήρωες ως πρώτη επαφή με τη σελίδα;

Γράφω στον υπολογιστή με μια συνηθισμένη, κοινή γραμματοσειρά. Η αλήθεια είναι πως δε δίνω και μεγάλη σημασία στο είδος, αφού μπορεί να αλλαχθεί. Πάντως προτιμώ κάτι κλασικό για να μου είναι οικείο στην εμφάνιση.

 

Ας π(ι)ούμε μαζί έναν αγαπημένο σας στίχο/φράση/απόσπασμα από την εγχώρια ή παγκόσμια λογοτεχνία.

Θα προτιμήσω να αναφέρω λογοτεχνικούς ήρωες από ταινίες, ξέροντας βέβαια πως οι εν λόγω χαρακτήρες είναι πρωτίστως κινηματογραφικοί, αλλά η τραγικότητα των στιγμών τους, προσδίδει λογοτεχνική αξία. Έχω χρησιμοποιήσει σαν πρώτη ύλη σε βιβλίο τη σκηνή από «Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές», όπου ο σερίφης Γκάρυ Κούπερ, περιμένει σε μια έρημα πόλη τους ληστές της πόλης για να τους αντιμετωπίσει, μόνος, αβοήθητος, μια φιγούρα που στέκει στη μέση ενός χωριού-φάντασμα, απέναντι στην όποια μοίρα του, αγέρωχος και αποφασισμένος. Η άλλη σκηνή είναι από το «Τρένο της μεγάλης φυγής» του Κοντσαλόφσκι (τώρα συνειδητοποιώ ότι και στις δυο ταινίες υπάρχει το τρένο, φαντάζομαι κάτι θα σημαίνει αυτό), όπου αστυνομικός και κατάδικος, καλό και κακό (ο θεατής δεν ξέρει τελικά ποιο είναι ποιο), δεμένοι στο ακυβέρνητο τρένο, που τρέχει προς την καταστροφή του, περιμένουν το αναπόφευκτο, και ελάχιστες στιγμές πριν από την επερχόμενη τραγωδία, συμφιλιώνονται με τον εαυτό τους και κατ’επέκταση με τον άλλον.

 

Ενότητα 3η: Μια φράση ασυμπλήρωτη

 (Ένα μικρό λογοπαίγνιο με αφορμή τον τίτλο βιβλίου «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» του  Δρ. Φελίτσε Λεονάρντο Μπουσκάλια)

Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις και να ελπίζεις πως… την ευτυχία θα στην προσφέρει η δουλειά που θα κάνεις με τον εαυτό σου, η συμφιλίωση μαζί του.

 

Υ.Γ. Οι ταινίες κρύβουν μέσα στη συντομία τους μεγαλειώδεις πανανθρώπινες αξίες. Υπάρχει κάποια την οποία, από πλευράς σεναρίου, μας παροτρύνετε να δούμε;

Σε προηγούμενη ερώτηση ανέφερα σκηνές από ταινίες. Για να μην επαναληφθώ και για να ανατρέψω λίγο το ερώτημα, εδώ θα αναφέρω δυο βιβλία που με σημάδεψαν. Είναι «Ο φύλακας στη σίκαλη» και «Ο άρχοντας των μυγών», το καθένα για διαφορετικούς λόγους. Αν όμως είναι να αναφέρω και μια ταινία μεταξύ άλλων, σίγουρα θα ανέφερα το «Επικίνδυνες Σχέσεις», βασισμένο στο επιστολικό μυθιστόρημα του Σοντερλό Ντε Λακλος, που είναι μια βαθιά κατάδυση στα πιο σκοτεινά κίνητρα και σκέψεις του ανθρώπινου νου.

 

Έκθεση εικόνων

 

Το τελευταίο συγγραφικό του εγχείρημα.

Δυο παιδιά, ο Μάνθος, 19 χρονών, το καμάρι της ποδοσφαιρικής ομάδας και ο Ηλίας, 13 χρονών, μαθητής Γυμνασίου κι αδερφός του Μάνθου, ζουν για το ποδόσφαιρο και προσπαθούν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα μέσω αυτού σε μια επαρχιακή πόλη. Στην πορεία θα γνωρίσουν πολλά: Τη βία στα γήπεδα, τα στημένα παιχνίδια, τα αναβολικά, το ρατσισμό. Η αθωότητά τους θα χαθεί σε έναν κόσμο που δεν ήξεραν. Μαζί της θα χαθούν φιλίες, γνωριμίες, σχέσεις.
Το «Ήταν το ίνδαλμά μου» φωτίζει μια σκοτεινή πτυχή του κόσμου του ποδοσφαίρου με ειλικρίνεια. Εκείνη την πτυχή που αρχίζει με όνειρα και τελειώνει με απογοήτευση και που όλοι θέλουμε και οφείλουμε να κάνουμε κάθε προσπάθεια ώστε να εξαλειφθεί. Γιατί το ποδόσφαιρο είναι πάνω απ’ όλα ένα συναρπαστικό παιχνίδι, είναι χαρά, είναι γιορτή.
Στο τέλος του βιβλίου οι αναγνώστες, μέσα από έναν διάλογο με τον συγγραφέα, μαθαίνουν τους νόμους και τους κανόνες που διέπουν τα αθλήματα και «παιδεύονται» στις αρχές του ευ αγωνίζεσθαι και του φίλαθλου πνεύματος.

 

Ξεφυλλίστε ένα απόσπασμα

 www.nb.org/e-publications/2540/

Η ιστοσελίδα του 

www.juvenilebooks.gr/