Γνωρίστε τη Λίνα Μουσιώνη

2016-03-21 17:29

Η Λίνα Μουσιώνη κουβεντιάζει στο BOOK TOUR με τον Θεοφάνη Θεοφάνους. 

Σύντομο βιογραφικό

Η Λίνα Μουσιώνη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ειδικεύτηκε στη μελέτη του Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Εργάστηκε στο Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης και, από το 1991 έως το 2009, στο Λαογραφικό Ιστορικό Μουσείο Λάρισας, ως επιμελήτρια και υπεύθυνη του Τμήματος Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων. Έχει οργανώσει και επιμεληθεί  πολλά εκπαιδευτικά προγράμματα για το νεότερο ελληνικό πολιτισμό. Είναι ιδρυτικό στέλεχος της  ΝΟΥΤΟΠΙΑΣ, συλλόγου για την αισθητική και συναισθηματική καλλιέργεια των παιδιών και  μέλος του Διεθνούς Συμβουλίου Μουσείων - ICOM. Λατρεύει τα παιδιά, τα μουσεία και τα ταξίδια.

 

Εργογραφία:

(2016) Το μουσείο των υποσχέσεων, εικονογράφηση Ναταλία Καπατσούλια, Μεταίχμιο
(2014) Η μεγάλη περιπέτεια του Φι και του Λι,  εικονογράφηση Βανέσσα Ιωάννου, Ελληνοεκδοτική
(2014) Ο δράκος Σερπαντίνος ξύπνησε!εικονογράφηση Μαιρηλία ΦωτιάδουΕλληνοεκδοτική
(2013) Η νεράιδα μαγείρισσα, εικονογράφηση Ζωή Λούρα, Μεταίχμιο
(2013) Η πριγκίπισσα Κουμ Κουάτ και τα κλεμμένα χαμόγελα, εικονογράφηση Μαιρηλία Φωτιάδου, Ελληνοεκδοτική
(2012) Ο μάγος Πότε Πότε και το χαμένο ποτέ, εικονογράφηση Κατερίνα Βερούτσου, Μεταίχμιο
(2011) Ένας ασπρόμαυρος ζωγράφος, εικονογράφηση Κατερίνα Βερούτσου, Μεταίχμιο

 

Ενότητα 1η: Εκ των έσω

Ποια παιδική σας ανάμνηση παραμένει ανεξίτηλη;

Καλοκαίρι. Ιούνιος. Βόλτα με τον παππού στο μεγάλο κάμπο. Παιδί της πόλης εγώ και κείνος άνθρωπος της γης. Ξαφνικά σταματά. Κόβει ένα στάχυ και το τρίβει στο χέρι του. Η παλάμη ανοίγει. Ένα σποράκι αποκαλύπτεται «Δες, παιδί μου, τι όμορφο που είναι!» μου λέει.. Τα μάτια του λάμπουν. Η ομορφιά του κόσμου όλη,  ένας σπόρος. Έμαθα πολλά σ΄ εκείνη τη βόλτα.

 

Και ως ενήλικη; Τι είναι αυτό που συχνά πυκνά ανασύρετε στη μνήμη σας και αποτελεί πάντα ένα καλό εφαλτήριο για το μέλλον;

Να σας πω την αλήθεια, δεν κοιτάζω ποτέ πίσω, στο παρελθόν. Είμαι άνθρωπος που ζει στο παρόν και πιστεύει με αισιοδοξία στο μέλλον. Καθώς μεγαλώνουμε,  μεγαλώνει και το απόθεμα  των εμπειριών μας. Ο τρόπος και ο χρόνος που θα αξιοποιηθεί παραμένουν ρευστά. Το μέλλον αποτελεί πάντα πρόκληση για μένα.

 

Εκλάμψεις, αναλαμπές; Συνήθως με ποιον τις μοιράζεστε;

Έχω καλούς φίλους και την οικογένειά μου. Με αυτούς μοιράζομαι τα πάντα.  Δεν υπάρχει περίπτωση να γράψω κάτι και να μην το καταθέσω πρώτα στον «κύκλο εμπιστοσύνης». Μου δίνει δύναμη  αυτή μοιρασιά.

 

Ο άνθρωπος, ανέκαθεν, ως οντότητα ζει ανάμεσα σε πειρασμούς. Ασπίδες έχουμε;

Καταρχήν θεωρώ τους πειρασμούς αναγκαίους γιατί η ζωή θα ήταν απίστευτα βαρετή. Και γιατί χρειάζεται πάντα να βρίσκουμε τα όριά μας. Για μένα ασπίδα είναι οι  αδιαπραγμάτευτες αξίες μου. Αξιοπρέπεια, ειλικρίνεια, καθαρότητα.

 

Τι σας προσγειώνει απότομα;

Η υποκρισία και η ιδιοτέλεια. Δεν αντέχω να βλέπω αλισβερίσι εμπορικό στις ανθρώπινες σχέσεις. Με πονά πολύ.

 

Δώστε μου ένα λόγο για ν’ αγαπήσει κανείς τη μέρα.

Το γεγονός πως έχει κερδίσει ένα ξημέρωμα ακόμη. Δεν είναι καθόλου αυτονόητο.

 

Σε ποια εποχή συναντάμε την αληθινή Λίνα, όπου συμμετέχουν σε αυτό που ζει όλα τα μέρη του σώματος (σώμα, μυαλό, ψυχή); 

Είμαι απόλυτα καλοκαιρινός τύπος. Λατρεύω το φως του καλοκαιριού. Την εξωστρέφεια. Τις  φωνές των παιδιών που τσαλαβουτούν στο νερό. Τα γλαρόνια που παίζουν με τα κύματα. Τα δελφίνια. Τα δειλινά. Τις φέτες από καρπούζι. Τα παγωτά. Το καλοκαίρι νιώθω πιο συνεπής με τον εαυτό μου.

 

Ποια είναι η ραχοκοκαλιά της ζωής;

Οι επιλογές μας και η συνέπεια με την οποία τις υπηρετούμε.

 

Ενότητα 2η: H τέχνη της γραφής

Από τα είδη του λόγου, ποιο σας συγκινεί/συναρπάζει περισσότερο;

Δυσκολεύομαι  να επιλέξω. Συνήθως, αλλά όχι πάντα, καταφεύγω στην ποίηση για την περιεκτικότητά της. Που μπορεί να κάνει το λίγο πολύ. Να γκρεμίσει τον κόσμο όλο με μια λέξη. Και ύστερα να τον ξαναχτίσει.

 

Υπάρχει λογοτεχνικός ήρωας του οποίου το γραφτό της μοίρας θα αλλάζατε;

Σέβομαι όλους τους λογοτεχνικούς ήρωες και τη διαδρομή τους. Καθένας από αυτούς στήνει το ανάστημά του και εκτίθεται  στους αναγνώστες. Υποβάλλεται σε πολλές δοκιμασίες και δεν εξαντλείται  σε  μια μόνο ερμηνεία. Και αυτή είναι η μεγαλύτερη γοητεία του. Δεν θα άλλαζα κανένα.

 

Η γραφή απαιτεί πειθαρχία ή λειτουργεί αυτόματα;         

Δεν νομίζω πως το ένα αναιρεί το άλλο. Ένας ενθουσιώδης και αυθόρμητος άνθρωπος  μπορεί να έχει αυτοέλεγχο. Το ίδιο και η γραφή του. Και αυτό να τον ισορροπεί. Γράφω από παρόρμηση και μόνο. Αν αυτό που έχω να πω, θέλω να αφορά περισσότερους από μένα, πρέπει να εξαφανίσω απ' το κείμενό μου από κάθε ίχνος αυταρέσκειας. Αυτό θέλει πειθαρχία. Δεν πιστεύω σε κανόνες ούτε σε συνταγές. Βλέπω όλο και περισσότερο τυποποιημένα κείμενα. Η γραφή θέλει υπερβάσεις για να προχωρήσει  η λογοτεχνία.

 

Επιλέγετε ένα καλοξυσμένο μολύβι ή μια καινούργια γραμματοσειρά ενός πολυμέσου, για να ζυμώσετε το χρόνο, τον τόπο, τους ήρωες ως πρώτη επαφή με τη σελίδα;

Κρατώ σημειώσεις με οτιδήποτε γράφει, σε οτιδήποτε βρεθεί μπροστά μου. Έχω διάφορα μπλοκ, δώρα φίλων, σκορπισμένα παντού στο σπίτι. Συνεχίζω όμως την αρχική ιδέα στον υπολογιστή.  Σπάνια δουλεύω σε γραφείο. Με οικογένεια είναι δύσκολο να απομονωθείς σ΄ ένα δικό σου χώρο και να γράψεις. Γράφω την ώρα που γύρω που κάποιος παίζει μουσική ή παραπονιέται γιατί δεν βρίσκει τη στολή του μπάσκετ. Είναι πολύ διασκεδαστικό και  σίγουρα προκλητικό.

 

Ας π(ι)ούμε μαζί έναν αγαπημένο σας στίχο/φράση/απόσπασμα από την εγχώρια ή παγκόσμια λογοτεχνία.

Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ’ τη Γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις
να σταθείς επάνω της
. Από τη Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη.

 

Ενότητα 3η:  Μια φράση ασυμπλήρωτη                                

 (Ένα μικρό λογοπαίγνιο με αφορμή τον τίτλο βιβλίου «Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις» του  Δρ. Φελίτσε Λεονάρντο Μπουσκάλια)

Να ζεις, να αγαπάς, να μαθαίνεις και να ελπίζεις πως… το καλό πάντα νικάει! Το μυστικό μου το ψιθύρισε η παραμυθού φίλη μου Σάσα Βούλγαρη και την ευγνωμονώ πάντα γι΄ αυτό!

 

Υ.Γ. Οι ταινίες κρύβουν μέσα στη συντομία τους μεγαλειώδεις πανανθρώπινες αξίες. Υπάρχει κάποια την οποία, από πλευράς σεναρίου, μας παροτρύνετε να δούμε;

«Η λευκή κορδέλα» (2009) του Μίκαελ Χάνεκε. Μια ταινία που περιγράφει την καθημερινότητα σ΄ ένα γερμανικό προτεσταντικό χωριό, λίγο πριν τον Α ́ Παγκόσμιο πόλεμο. Μια καθημερινότητα αυστηρών ιεραρχιών, αυταρχισμού, ταξικών και έμφυλων διαχωρισμών που δίνει αφορμή να προβληματιστούμε για τη γέννηση της βίας, το φασισμό που παραμονεύει και την παρακμιακή πορεία της κοινωνίας. Για μένα αποτελεί ένα από τα αριστουργήματα του σύγχρονου  κινηματογράφου

 

Έκθεση εικόνων

  

 

Το τελευταίο της λογοτεχνικό εγχείρημα μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Λίγα λόγια για το βιβλίο.

Ένα έκθεμα εξαφανίζεται μυστηριωδώς από το Μουσείο των Υποσχέσεων. Ο παράξενος φύλακάς του ζητά τη βοήθεια της Μαργαρίτας για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Εκείνη, όμως, έχει τις αμφιβολίες της. Μα είναι δυνατόν να αφήσει την καλοκαιρινή ησυχία της και να τρέχει σε μουσεία; Και πώς να εμπιστευτεί έναν άγνωστο φύλακα; Και μάλιστα βάτραχο; Η Μαργαρίτα τελικά τολμά και τρυπώνει στις αίθουσες του μουσείου, λύνει τους μυστηριώδεις γρίφους που συναντά στην πορεία της και ανακαλύπτει το χαμένο έκθεμα. Μαζί ανακαλύπτει κι ένα κρυμμένο μυστικό…

Αποκτήστε το άμεσα:

 http://www.metaixmio.gr/products/3075--.aspx