Έλξεις

2014-12-26 16:19

Είχε έρθει η ώρα, πέρασε με βιαστικό βήμα στο δωμάτιο που βρισκόταν το γραφείο. Ανακάτεψε ψιθυρίζοντας στα χαρτιά, με τέτοιο τρόπο που κανείς δε θα μπορούσε να βγάλει νόημα. Ανέσυρε κάτω από τον ογκώδη σωρό την τελευταία σελίδα. Την κοίταξε για λίγο με τρυφερότητα και συνέχισε να γράφει πάνω της. " ... θα έβρισκες πολύ εύκολα, όλα όσα έχω γράψει για σένα σ' αυτές τις σελίδες, σ' αυτό εδώ το γραφείο. Ακριβώς! Το πάθος μου, το αυτοκαταστροφικό για σένα πάθος. Δεν μπορώ να ελπίζω πως κάποτε θα κοπάσει. Υπάρχοντας, ζώντας κι αναπνέοντας δίπλα σου, ο πόθος φτάνει σε σημεία οριακά τόσο για σένα όσο κι για μένα. "Όποιος θέλει να φύγει απλώς φεύγει..." τονίζεις διαρκώς, μα είναι αφόρητος ο χωρισμός. Η παραμονή στη σκιά σου τυφλώνει εμένα. Όσο εξακολουθώ ανάλλαγα να ζω δίπλα σου, τόσο τρέφεις τη σκιά σου πάνω μου. Ακίνδυνος δεν υπήρξε ποτέ κανένας έρωτας, πόσο μάλλον ο δικός μας. Γεύτηκα ολοκληρωτικά τη ζωή έχοντας την ψευδαίσθηση πως μου ανήκες ψυχή και σώμα. Κανένα όνειρο δε μου χάρισε τη γαλήνη που έψαχνα, όπως όταν έγερνα δίπλα σου. Άλλοτε πάλι χωρίς εσένα πλάι μου, έκλεινα τα μάτια και ποτάμια θάλασσες θέριευαν στα σωθικά. Πόσα φθινόπωρα έχασα χωρίς εσένα στην αγκαλιά, πόσα καλοκαίρια στέρεψαν το αίμα. Φόβος κυρίευε το μυαλό, αρρωστημένα παγιδευμένο με μια μονάχα ανάσα σου δίπλα στο πρόσωπό μου. Ακόμα υπομένω. Πόσους εραστές να εξοστρακίσω για να σε έχω; Γνωρίζω. Αδύναμο θα με πεις, δειλό. Θα πεις πως έφυγα σαν κυνηγημένος. Θα μου προσάψεις επίθετα για να αθωώσεις τη συνείδησή σου, το λευκό σου κορμί... Που ακόμα και στη θέα του πελαγώνω, ασήμαντος κι μικρός μπροστά στα πόδια σου, ανήμπορος να ολοκληρωθώ σαν εραστής. Μοναχά μακριά σου θα καταφέρω να σ' αγαπήσω καθαρά και έντιμα κι ας τρελαθεί το σώμα από την απουσία σου. Δε θα πω τίποτα. Γνωρίζεις, είδες, έμαθες κι ένιωσες την αγάπη μου. Ό,τι σου είπα πριν κλείσεις την πόρτα είναι αλήθεια. Το θέλω, βλέπω πως και για σένα είναι η μοναδική λύση. Τρέμω ακόμα στην ιδέα πως κάποιος άλλος θα γεύεται τα κόκκινα χείλη σου. Θα γεύεσαι πάλι κάποιον άρρωστο έρωτα σε μοναχικά σεντόνια. Κάποτε, χωρίς σώματα, θα σε αναγνωρίσω πάλι, απλώς δέξου με ξανά. Κλείνω, θα σε περιμένω στο μέλλον, μάθε να κοιτάς και να βλέπεις, να διακρίνεις και θα με βρεις."

   Εύη Γκάλαβου

 

Πηγή εικόνας: https://chuckmanchicagonostalgia.wordpress.com

 

Για το BOOK TOUR, Εύη Γκάλαβου. 

http://gynaika-g.blogspot.gr/